Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego SK 31/17 z dnia 15 maja 2019 nie mogło zapaść w bardziej dogodnej dla mnie chwili. Otóż w imieniu wierzyciela dochodzę przed sądem roszczeń zabezpieczonych hipoteką. Tak jak w sprawie SK 31/17 tak jak i w sprawie, którą prowadzę – roszczenie wierzyciela w stosunku do dłużnika osobistego uległo przedawnieniu, a właściciel nieruchomości obciążonej nie jest dłużnikiem osobistym. Pozwałem dłużnika rzeczowego. Pozwany nie dalej jak tydzień temu złożył zarzuty podnosząc zarzuty analogiczne jak w skardze do Trybunału Konstytucyjnego.

Art. 77 ustawy o księgach wieczystych i hipotece wskazuje, że „przedawnienie wierzytelności zabezpieczonej hipoteką nie narusza uprawnienia wierzyciela hipotecznego do uzyskania zaspokojenia z nieruchomości obciążonej.

Skarżąca w sprawie SK 31/17 wskazywała, że  art. 77 u.k.w.h. narusza prawo do ochrony własności przez to, że uniemożliwia właścicielowi nieruchomości obciążonej hipoteką, niebędącemu jednocześnie dłużnikiem osobistym, podniesienie zarzutu przedawnienia wierzytelności zabezpieczonej tą hipoteką i umożliwia prowadzenie egzekucji z nieruchomości obciążonej hipoteką w sytuacji, gdy roszczenie wierzyciela wobec dłużnika osobistego uległo przedawnieniu.

Treść skargi, jej uzupełnienie oraz stanowisko Rzecznika Praw Obywatelskich, Sejmu oraz Prokuratora Generalnego poznasz pod tym linkiem.

Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż art. 77 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece jest zgodny z art. 64 ust. 2 oraz z art. 64 ust. 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrok zapadł jednogłośnie. Pełna treść wyroku dostępna tutaj)

W treści komunikatu wydanego po wyroku podkreślono wyjątkowy charakter przepisu art. 77 ustawy o księgach wieczystych – pozbawiającego skuteczności zarzut przedawnienia. Zgodnie z powołanym przepisem przedawnienie wierzytelności zabezpieczonej hipoteką nie narusza uprawnienia wierzyciela hipotecznego do uzyskania zaspokojenia z nieruchomości obciążonej. Przepis ten odnosi się zarówno do dłużników osobistych, którzy dokonali obciążenia przedmiotu swojej własności hipoteką, jak również osób trzecich – właścicieli niebędących dłużnikami osobistymi (tzw. dłużników rzeczowych).

Trybunał zaznaczył, że celem hipoteki jest stworzenie gwarancji efektywnej ochrony praw wierzyciela zaś domaganie się ochrony przez dłużnika rzeczowego nie będącego dłużnikiem osobistym nie może wyłączać czy ograniczać uprawnień jakie płyną z instytucji zabezpieczenia dla wierzyciela.

Zwłaszcza, że podstawową zasadą powinno być wywiązywanie się z zaciągniętych zobowiązań 🙂

Wskazano również, że wierzyciel hipoteczny doprowadzający do przedawnienia roszczenia nie pozostaje bez konsekwencji. Traci bowiem możliwość zaspokojenia świadczeń ubocznych z przedmiotu hipoteki, zaś dłużnik hipoteczny po upływie terminu przedawnienia może skutecznie uchylić się od spełnienia świadczeń ubocznych.

W konsekwencji Trybunał Konstytucyjny uznał, że wyważenie interesów właściciela nieruchomości niebędącego dłużnikiem osobistym i wierzyciela hipotecznego, jakie jest skutkiem art. 77 ustawy o księgach wieczystych, nie narusza zasady proporcjonalności.

Chytry dwa razy traci. Alimentami w wierzyciela

Leszek Bloch        08 maja 2019        Komentarze (0)

Alimenty często są wykorzystywane w celu uniemożliwienia skutecznej egzekucji. To żadna nowość. Współpracujący z dłużnikiem wierzyciel alimentacyjny korzysta wszak z pierwszeństwa zaspokojenia przed innymi wierzytelnościami – zaś egzekwowany dłużnik może mieć wpływ na wysokość alimentów. Często taki zabieg jest skuteczny. Za często. Ale na szczęście nie zawsze. Posłuchajcie:

Od kilku lat próbowałem wyegzekwować kilkaset tysięcy złotych. Po bezskutecznej egzekucji przeciwko spółce z ograniczoną odpowiedzialnością uzyskałem tytuł wykonawczy przeciwko członkom zarządu – ale egzekucja przeciwko nim także nie zapowiadała się optymistycznie. Jeden z nich miał co prawda nieruchomość – ale była znacznie obciążona hipoteką bankową. Co prawda hipoteka bankowa była niższa od wartości nieruchomości – ale biorąc pod uwagę cenę sprzedaży egzekucyjnej – dla pozostałych wierzycieli niewiele by pozostało.

Nie zrażając się tym wpisałem własną (przymusową) i przystąpiłem do egzekucji z nieruchomości. Wierzyciel którego reprezentowałem był wówczas jedynym aktywnym wierzycielem egzekwującym członka zarządu, ponieważ bank mając pierwszą hipotekę czekał na rozwój wypadków – zaś inni wierzyciele spółki nie uzyskali tytułów wykonawczych przeciwko członkom zarządu.

Na pierwszym terminie licytacji nieruchomości nie pojawił się żaden potencjalny nabywca. Przed terminem drugiej (a zarazem ostatniej) licytacji do egzekucji z nieruchomości przyłączył się wierzyciel alimentacyjny (pisałem o tym we wpisie: alimenty kontra hipoteka), który zgodnie z przepisami korzystałby z pierwszeństwa zaspokojenia.

Nieruchomość została sprzedana na drugim terminie licytacji – zaś nabywca szybko i bez przeszkód uzyskał przybicie i przysądzenie własności. Zaczęła się natomiast zacięta walka o pieniądze uzyskane z egzekucji z nieruchomości.

Okazało się, że dłużnik notarialnie poddał się egzekucji z alimentów na dwójkę dzieci za 10 lat wstecz. W sumie było to kilkaset tysięcy złotych. Jako, że cena nieruchomości uzyskana  na drugim terminie licytacji była niewiele wyższa aniżeli suma alimentów jasnym było, że mając drugą hipotekę nie otrzymam nic.

Namówiłem wierzyciela na skargę pauliańską. Proces pauliański: trwał długo, obfitował w sporą dawkę emocji ale zakończył się pomyślnie dla powoda. Przebieg tej paulianki opisałem we wpisach: wierzyciele też mają dzieci oraz moja sprawa w Rzeczpospolitej. Na czas procesu pauliańskiego postępowanie dotyczące planu podziału sumy uzyskanej z egzekucji nieruchomości zostało zawieszone.

Jeśli myślisz, że dłużnik wraz z wierzycielem alimentacyjnym poddali się po przegranej skardze pauliańskiej – to się mylisz. Nie składali broni. Po przegranej pauliance (a może nawet w jej trakcie) wierzyciel alimentacyjny złożył do sądu pozew o alimenty, które dłużnik przed sądem naturalnie uznał.

Należności alimentacyjne zaspokajane są w egzekucji zaraz po kosztach egzekucyjnych.

Art. 1025. § 1. Z kwoty uzyskanej z egzekucji zaspokaja się w następującej kolejności:

1) koszty egzekucyjne,

2) należności alimentacyjne,

3) należności za pracę za okres 3 miesięcy do wysokości najniższego wynagrodzenia za pracę określonego w odrębnych przepisach oraz renty z tytułu odszkodowania za wywołanie choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci i koszty zwykłego pogrzebu dłużnika,

4) należności wynikające z wierzytelności zabezpieczonych hipoteką morską,

5) należności zabezpieczone hipotecznie lub zastawem rejestrowym albo zabezpieczone przez wpisanie do innego rejestru,

6) należności za pracę niezaspokojone w kolejności trzeciej,

7) należności, do których stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 i Nr 160, poz. 1083, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 i Nr 92, poz. 1062, z 2000 r. Nr 94, poz. 1037, Nr 116, poz. 1216, Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz. 1315 oraz z 2001 r. Nr 16, poz. 166, Nr 39, poz. 459, Nr 42, poz. 475 i Nr 110, poz. 1189), o ile nie zostały zaspokojone w kolejności piątej,

8) należności zabezpieczone prawem zastawu lub które korzystały z ustawowego pierwszeństwa niewymienionego w kolejnościach wcześniejszych,

9) należności wierzycieli, którzy prowadzili egzekucję,

10) inne należności.

§ 2. Po zaspokojeniu wszystkich należności ulegają zaspokojeniu kary pieniężne oraz grzywny sądowe i administracyjne.

§ 3. W równym stopniu z należnością ulegają zaspokojeniu odsetki i koszty postępowania. Jednakże z pierwszeństwa równego z należnościami czwartej, piątej i ósmej kategorii korzystają odsetki tylko za ostatnie dwa lata przed przysądzeniem własności, a koszty postępowania w wysokości nie przekraczającej dziesiątej części kapitału. Pozostałe odsetki i koszty zaspokaja się w kategorii dziesiątej. To samo dotyczy świadczeń należnych dożywotnikowi.

§ 4. Jeżeli przedmiotem egzekucji jest własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego lub prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, wierzytelność spółdzielni mieszkaniowej z tytułu nie wniesionego wkładu budowlanego związana z tym prawem ulega zaspokojeniu przed należnością zabezpieczoną na tym prawie hipotecznie.

I tu dochodzimy do sedna sprawy: nowo złożony wniosek egzekucyjny i wierzytelności alimentacyjne wynikające z nowego tytułu wykonawczego (orzeczenia sądowego) nie były brane pod uwagę w planie podziału sumy uzyskanej z egzekucji nieruchomości.

 

Z uzyskanym orzeczeniem sądowym wierzyciel alimentacyjny udał się do komornika i złożył wniosek egzekucyjny, licząc- rzecz jasna – na wynikające z art. 1025 k.p.c. pierwszeństwo przed innymi wierzytelnościami. Jednak jego nadzieje spełzły na niczym.

Wiedziałem, że zasądzone alimenty nie będą uczestniczyć w planie podziału sumy uzyskanej z egzekucji i nie składałem kolejnej paulianki.

On mimo, że był profesjonalnie reprezentowany tego nie przewidział.

Dlaczego zasądzone alimenty nie  uczestniczyły w planie podziału ?

Odpowiedzi szukaj tutaj.

Tempus fugit 🙂

Czas na konkluzję:

Chytry dwa razy traci:

  • alimenty z aktu notarialnego o poddaniu się egzekucji zostały ubezskutecznione skargą pauliańską
  • zaś alimenty wynikające z orzeczenia sądowego nie wzięły udziału w podziale sumy uzyskanej z egzekucji z nieruchomości.

Niestety – takie sukcesy wierzycieli należą do rzadkości z różnych względów. Z relacji komorników z którymi rozmawiałem wynika, że wierzyciele rzadko podejmują inicjatywę przeciwdziałania takim praktykom – nawet jeśli są to sytuacje jaskrawo wskazujące na działanie z zamiarem pokrzywdzenia wierzyciela.

Na szczęście są tacy wierzyciele którzy to czynią i w dodatku skutecznie. Nawet dla zasady.

Uderz w stół a nożyce się odezwą. Nie dalej jak kilka dni temu jeden ze stałych czytelników bloga w komentarzu pod artykułem omawiającym wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie prawa komorników do doliczania VAT pytał czy coś mi wiadomo na temat zapowiadanej na przełomie ubiegłego i obecnego roku interpretacji Ministra Finansów zgodnie z którą komornicy mieli nie podlegać VAT a tu w dniu dzisiejszym taka interpretacja właśnie się ukazała. Link do interpretacji PT9.8101.1.2019 tutaj a poniżej treść interpretacji:

w celu zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe, wyjaśniam co następuje.

1. Opis zagadnienia, w związku z którym jest dokonywana interpretacja przepisów prawa podatkowego.

Niniejsza interpretacja dotyczy statusu komorników sądowych wykonujących czynności w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym jako podatników podatku od towarów i usług w świetle przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1, art. 15 ust. 1-3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: „ustawa o VAT”) po wejściu w życie ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (dalej: „u.k.s.”) oraz ustawy z dnia 28 lutego 2018 r. o kosztach komorniczych (dalej: „u.k.e.”).

2. Wyjaśnienie zakresu oraz sposobu stosowania interpretowanych przepisów prawa podatkowego do opisanego zagadnienia wraz z uzasadnieniem prawnym.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Jednocześnie w świetle art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, świadczeniem usług jest każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT. Podkreślić tu należy, że świadczeniem usług,o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, jest m.in. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa (art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT). Powyższe czynności podlegają opodatkowaniu, jeżeli są wykonywane przez podatnika podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Jednocześnie ust. 3 wskazuje czynności, których nie uznaje się za wykonywaną działalność gospodarczą. Użyta na potrzeby podatku od towarów i usług definicja działalności gospodarczej jest tożsama z definicją zawartą w art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – dalej: „Dyrektywa 2006/112/WE. W świetle powyższych regulacji w celu ustalenia statusu komorników sądowych jako podatników podatku od towarów i usług w pierwszej kolejności należy ustalić, czy wykonują oni samodzielnie działalność gospodarczą.

Mając na uwadze szeroki zakres pojęcia działalności gospodarczej oraz to, że komornikowi przysługuje wynagrodzenie prowizyjne, proporcjonalne do wysokości uzyskanych opłat egzekucyjnych, kluczowe z punktu widzenia określenia statusu komorników jest ustalenie, czy komornicy sądowi wykonują określone w przepisach u.k.s.6 obowiązki w sposób niezależny (samodzielny). W tym kontekście należy zauważyć, że stosownie do art. 10 Dyrektywy 2006/112/WE warunek, o którym mowa w art. 9 ust. 1, przewidujący, że działalność gospodarcza jest prowadzona samodzielnie wyklucza opodatkowanie VAT pracowników i innych osób, o ile są one związane z pracodawcą umową o pracę lub jakimikolwiek innymi więzami prawnymi tworzącymi stosunek prawny między pracodawcą a pracownikiem w zakresie warunków pracy, wynagrodzenia i odpowiedzialności pracodawcy.

Dokonując oceny statusu prawnopodatkowego komorników na tle art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o VAT należy mieć na uwadze również brzmienie ww. art. 10 Dyrektywy 2006/112/WE. Przy ocenie istnienia więzów prawnych między komornikiem a Skarbem Państwa uwzględnić należy, że działa on co do zasady na terenie swojego rewiru (art. 8 ust. 1 u.k.s.) i nie wolno mu odmówić przyjęcia sprawy, do prowadzenia której jest właściwy (art. 9 ust. 1 u.k.s.).

Dodatkowo komornik podlega daleko idącym ograniczeniom w zakresie przyjmowania spraw spoza rewiru, albowiem może przyjmować sprawy jedynie w granicach apelacji (art. 10 ust. 1 u.k.s.) i jedynie w razie wykazania się należytą sprawnością i skutecznością prowadzonych postępowań (art. 10 ust. 4 – 6 u.k.s.).

Dodatkowo należy zaznaczyć, że od dnia złożenia ślubowania komornika łączy stosunek podległości służbowej z prezesem sądu, przy którym działa (art. 17 ust. 6 u.k.s.). Prezes ten stwierdzając nieprawidłowości w działalności komornika może go odsunąć na okres miesiąca od czynności (art. 22 ust. 1 u.k.s.). Prezes kontroluje korzystanie przez komornika z prawa do wypoczynku (art. 39 w zw. z art. 41 u.k.s.), którego zakres określa ustawa odsyłając w tym zakresie do stosownych przepisów Kodeksu pracy. Wiąże się to z obowiązkiem usprawiedliwiania przez komornika każdorazowej nieobecności na służbie (art. 41 ust. 3 u.k.s.). To do prezesa sądu rejonowego należy również prawo ustanawiania zastępcy komornika na czas nieobecności komornika (art. 43 u.k.s.) oraz prowadzenie wykazu służbowego, w którym te nieobecności są odnotowywane (art. 41 ust. 1 u.k.s.). Dodatkowo komornicy podlegają zarządzeniom prezesa sądu przy którym działa (art. 176 ust. 3 u.k.s.) oraz zaleceniom powizytacyjnym i polustracyjnym pozostałych organów, przy czym nadzór ten ma charakter bieżący i stały. Prezes sądu rejonowego, przy którym działa komornik ma również prawo badania, czy pobierane przez komornika należności są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa (art. 175 ust. 1 pkt 7 u.k.s.) oraz wydawania wiążących zarządzeń pokontrolnych w tym przedmiocie. Również w zakresie, w jakim wytyczne organów nadzoru administracyjnego dotyczą przepisów ustawy o komornikach sądowych, są one wiążące dla komornika (art. 168 ust. 3 i 4 u.k.s., art. 169 ust. 1 oraz art. 170 ust.1 u.k.s).

Przepisy u.k.s. wprowadziły również istotne zmiany w zasadach wynagradzania komorników sądowych. Obecnie komornicy otrzymują wynagrodzenie prowizyjne. Wysokość wynagrodzenia komorników stanowić ma pochodną sumy opłat uzyskanych w danym roku kalendarzowym, obliczaną według degresywnych stawek.

Dodatkowo zgodnie z art. 36 ust. 2 u.k.s. Skarb Państwa jest odpowiedzialny za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu czynności solidarnie z komornikiem. Tym samym komornik sądowy nie ponosi wyłącznie samodzielnie odpowiedzialności z tytułu prowadzonej działalności.

Wskazane powyżej daleko idące zmiany w zasadach prowadzenia działalności przez komorników sądowych, oceniane całościowo, powodują, że należy uznać, że komornicy sądowi nie wykonują samodzielnie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, a co za tym idzie nie są podatnikami podatku od towarów i usług.

Na powyższą kwalifikację nie ma wpływu okoliczność, że w świetle art. 33 ust. 3 u.k.s. do komorników stosuje się przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczące osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą. Dla celów opodatkowania podatkiem VAT stosuje się bowiem regulacje krajowe oraz unijne, które mają charakter autonomiczny względem zasad opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Tym samym komornicy nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Kilka miesięcy temu zapowiadałem rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w niezwykle istotnej sprawie. Istotnej nie tylko z punktu widzenia wierzyciela i dłużnika ale i małżonka dłużnika. Otóż Sąd Okręgowy w Tarnowie przedstawił Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne dotyczące możliwości pozywania nie samego dłużnika a jego małżonka i zaspokajania się z ich majątku wspólnego, w sytuacji gdy małżonek dłużnika nie był stroną czynności prawnej.

Wczoraj tj. 11 kwietnia 2019 Sąd Najwyższy podjął uchwałę sygn.akt. III CZP 106/18 w tej sprawie.

Jej treść jest następująca:

Prawo wierzyciela do zaspokojenia się z majątku wspólnego małżonków na podstawie art. 41 § 1 k.r.o. może zostać zrealizowane także przez wniesienie powództwa przeciwko małżonkowi dłużnika o zobowiązanie do spełnienia świadczenia wynikającego z czynności prawnej, której stroną małżonek dłużnika nie był, niezależnie od tego, czy świadczenie to objęte jest tytułem egzekucyjnym wydanym uprzednio przeciwko samemu dłużnikowi (art. 787 k.p.c.).

 

Przypomnę pytanie Sądu Okręgowego w Tarnowie sygn.akt. I Ca 436/18:

Czy przewidziane w art. 41 § 1 k.r.o. prawo wierzyciela do zaspokojenia się z majątku wspólnego małżonków może być realizowane także przez wytoczenie powództwa przeciwko małżonkowi dłużnika o zobowiązanie do spełnienia świadczenia wynikającego z czynności prawnej, której stroną małżonek dłużnika nie był, i czy uprawnienie to pozostaje aktualne również wtedy, gdy świadczenie to objęte jest już tytułem egzekucyjnym wydanym uprzednio przeciwko samemu dłużnikowi?​

 

Dla przypomnienia poniżej treść art. 787 k.p.c. oraz 41 k.r.o

kodeks postępowania cywilnego:

Art. 787. Tytułowi egzekucyjnemu wydanemu przeciwko osobie pozostającej w związku małżeńskim sąd nada klauzulę wykonalności także przeciwko jej małżonkowi z ograniczeniem jego odpowiedzialności do majątku objętego wspólnością majątkową, jeżeli wierzyciel wykaże dokumentem urzędowym lub prywatnym, że stwierdzona tytułem egzekucyjnym wierzytelność powstała z czynności prawnej dokonanej za zgodą małżonka dłużnika.

Art. 787(1). Tytułowi egzekucyjnemu wydanemu przeciwko osobie pozostającej w związku małżeńskim sąd nada klauzulę wykonalności przeciwko małżonkowi dłużnika z ograniczeniem jego odpowiedzialności do przedsiębiorstwa wchodzącego w skład majątku wspólnego małżonków, jeżeli wierzyciel wykaże dokumentem urzędowym lub prywatnym, że stwierdzona tytułem egzekucyjnym wierzytelność powstała w związku z prowadzeniem przedsiębiorstwa.

Art. 787(2). Zawarcie umowy majątkowej małżeńskiej nie stanowi przeszkody do nadania klauzuli wykonalności według przepisów art. 787 i art. 787(1) oraz prowadzenia na podstawie tak powstałego tytułu wykonawczego egzekucji do tych składników, które należałyby do majątku wspólnego, gdyby umowy majątkowej nie zawarto. Przepis niniejszy nie wyłącza obrony małżonków w drodze powództw przeciwegzekucyjnych, jeżeli umowa majątkowa małżeńska była skuteczna wobec wierzyciela.

kodeks rodzinny i opiekuńczy:

Art. 41. § 1. Jeżeli małżonek zaciągnął zobowiązanie za zgodą drugiego małżonka, wierzyciel może żądać zaspokojenia także z majątku wspólnego małżonków.

§ 2. Jeżeli małżonek zaciągnął zobowiązanie bez zgody drugiego małżonka albo zobowiązanie jednego z małżonków nie wynika z czynności prawnej, wierzyciel może żądać zaspokojenia z majątku osobistego dłużnika, z wynagrodzenia za pracę lub z dochodów uzyskanych przez dłużnika z innej działalności zarobkowej, jak również z korzyści uzyskanych z jego praw, o których mowa w art. 33 pkt 9, a jeżeli wierzytelność powstała w związku z prowadzeniem przedsiębiorstwa, także z przedmiotów majątkowych wchodzących w skład przedsiębiorstwa.

§ 3. Jeżeli wierzytelność powstała przed powstaniem wspólności lub dotyczy majątku osobistego jednego z małżonków, wierzyciel może żądać zaspokojenia z majątku osobistego dłużnika, z wynagrodzenia za pracę lub z dochodów uzyskanych przez dłużnika z innej działalności zarobkowej, jak również z korzyści uzyskanych z jego praw, o których mowa w art. 33 pkt 9.

 

Trybunał Sprawiedliwości C-214/18 wyrok w sprawie VAT od czynności komornika

Leszek Bloch        10 kwietnia 2019        8 komentarzy

Dzisiaj tj. 10 kwietnia 2019r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał wyrok w sprawie VAT od czynności komorników. Treść wyroku poznasz tutaj a tutaj poznasz treść pytania prejudycjalnego Sądu Rejonowego w Sopocie.

Postępowanie przed Trybunałem Sprawiedliwości UE zapowiadałem jakiś czas temu we wpisie: VAT w egzekucji: uchwały SN to jeszcze nie koniec. Teraz Trybunał Sprawiedliwości UE.

Zapadły wyrok potwierdza linię orzeczniczą Sądu Najwyższego opisywaną na tym blogu w artykułach:

 SN ostatecznie przesądził: komornik nie może dodać VAT do opłaty egzekucyjnej

Uchwała SN: komornik nie powiększy opłaty egzekucyjnej o VAT.

Jeśli jesteś stałym czytelnikiem bloga to wiesz, że wyrok TSUE ma znaczenie dla sytuacji historycznych ponieważ obecnie w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2019 r. czynności komorników sądowych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT o czym wspominałem we wpisie: Zmiany w egzekucji 2019: czynności komornika bez VAT.

Jeśli ciekawi Cię orzecznictwo TSUE odsyłam do strony: https://curia.europa.eu/jcms/jcms/j_6/pl/

zaś z kalendarzem zawierającym najbliższe terminy spraw polskich zapoznasz się tutaj